আমাৰ সংস্কৃতিত দেৱী কালীক ত্যাগেৰে, সাহসেৰে আৰু অন্ধকাৰ বিনাশী ‘মহাশক্তি’ হিচাপে বন্দনা কৰা হয়। অশুভ শক্তিৰ বিনাশ ঘটাই পোহৰ আৰু ন্যায় প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ যি সৰ্বোচ্চ ধাৰণা, তাৰ মূলতেই আছে এই নাৰী শক্তি। কিন্তু মৃণ্ময় প্ৰতিমাৰ পূজাৰ দিনবোৰ পাৰ হৈ আহি যদি আমি বাস্তৱ সমাজখনলৈ লক্ষ্য কৰোঁ, তেন্তে দেখা পাম যে আজিৰ সমাজত প্ৰতিগৰাকী নাৰীয়েই নিজৰ জীৱনৰ কোনো নহয় কোনো ক্ষণত একো একোগৰাকী ‘কালী’ হৈ পৰিবলগীয়া হয়, যিজনে প্ৰতিটো ক্ষণত নিজৰ অস্তিত্ব আৰু অধিকাৰৰ বাবে সংগ্ৰাম চলাই গৈছে।আজিৰ আধুনিক সমাজত নাৰীয়ে কেৱল ঘৰৰ চাৰিবেৰৰ মাজতে আবদ্ধ হৈ থকা নাই। ঘৰুৱা দায়িত্ব সুচাৰুৰূপে চম্ভালি, পৰিয়ালৰ যত্ন লৈ নিজৰ শিক্ষা, কেৰিয়াৰ আৰু সপোনবোৰ বাস্তৱায়িত কৰিবলৈ নাৰীয়ে দৈনিক নতুন সংগ্ৰাম কৰিবলগীয়া হয়। লাগিলে সেয়া পঢ়া-শুনাত উৎকৃষ্ট ফল প্ৰদৰ্শন কৰাই হওক বা নিজৰ কৰ্মক্ষেত্ৰত যোগ্যতা প্ৰমাণ কৰাই হওক— প্ৰতিটো দিশতে আজিৰ নাৰীয়ে নিজৰ আত্মবিশ্বাস আৰু প্ৰতিভাৰে সফলতাৰ নতুন ইতিহাস ৰচিছে। নাৰীৰ এই বহুমুখী সংগ্ৰাম আৰু সফলতাৰ যাত্ৰাক সমাজে প্ৰশংসা কৰে সঁচা, কিন্তু তেওঁলোকক কেৱল এখন কাল্পনিক ওখ আসনত বহুৱাই থোৱাতকৈ, তেওঁলোকক এগৰাকী স্বাৱলম্বী, স্বাধীন আৰু সফলতাৰে আগুৱাই যোৱা স্বতন্ত্ৰ মানুহ হিচাপে স্বীকাৰ কৰাটোহে প্ৰকৃত শ্ৰদ্ধা।
দেৱী কালী বা শক্তিৰ মূল বাৰ্তাই হৈছে অন্যায়, অসৎ আৰু আসুৰিক প্ৰবৃত্তিৰ বিনাশ। কিন্তু আজিৰ একবিংশ শতিকাত থিয় হৈও যেতিয়া আমি আমাৰ আশে-পাশে চাওঁ, তেতিয়া অনুভৱ হয় যে আমাৰ কন্যাসন্তান আৰু নাৰীসকল আজিও সমাজত সম্পূৰ্ণ সুৰক্ষিত নহয়। ৰাস্তা-ঘাটতেই হওক, কৰ্মক্ষেত্ৰতেই হওক বা সমাজৰ অন্ধকাৰ কোণতেই হওক— নাৰী নিৰ্যাতন, লিংগবৈষম্য আৰু অসুৰক্ষিত পৰিৱেশৰ ৰূপত বহুবোৰ ‘ৰাক্ষস’ আজিও মুকলিকৈ ঘূৰি ফুৰিছে। এই আসুৰিক ভাবধাৰা আৰু অন্ধকাৰবোৰক নিঃশেষ কৰিবলৈ আৰু সমাজখনক সুৰক্ষিত কৰিবলৈ আজিৰ প্ৰতিগৰাকী ছোৱালীৰে ভিতৰত সেই সাহস, তেজ আৰু প্ৰতিবাদৰ শক্তি জাগ্ৰত হোৱাটো অতি প্ৰয়োজন। নাৰী কেৱল সহনশীলতা বা ধৈৰ্যৰ প্ৰতীক হ’লেই নহ’ব, অন্যায় আৰু অনাচাৰৰ বিৰুদ্ধে থিয় হ’বলৈ তেওঁলোক নিজৰ অধিকাৰ আৰু শক্তিৰে বলীয়ান হ’ব লাগিব। সমাজত সংগ্ৰাম কৰি থকা নাৰীক কেৱল প্ৰতীকীভাৱে সন্মান জনোৱা সমাজখনে যদি বাস্তৱৰ নাৰীকে সুৰক্ষা, সমান অধিকাৰ, শিক্ষা আৰু নিজৰ পথ নিজেই বাছি লোৱাৰ স্বাধীনতা দিব নোৱাৰে, তেন্তে সেই সজাগতা বা সাংস্কৃতিক মূল্যবোধ অসম্পূৰ্ণ হৈয়েই ৰ’ব। সংস্কাৰ আৰু সজাগতা কেৱল আড়ম্বৰৰ হ’ব নোৱাৰে; ই হ’ব লাগে সমাজৰ সকলো সংকীৰ্ণ মানসিকতা বিসৰ্জন দি নাৰীৰ আত্মসম্মান, সফলতা আৰু সুৰক্ষাক প্ৰাধান্য দিয়াৰ এক দৃঢ় সংকল্প।
দীপাৱলী আৰু কালী পূজাৰ এই পৱিত্ৰ আলোকোজ্জ্বল ক্ষণত আমাৰ সংকল্প হওক যে আমি কেৱল কোনো দেৱীক প্ৰদীপেৰে স্মৰণ কৰাতে আৱদ্ধ নাথাকি, আমাৰ আশে-পাশে থকা প্ৰতিগৰাকী নাৰী— আই, ভগ্নী, সহকৰ্মী বা প্ৰতিগৰাকী কন্যাৰ ভিতৰত থকা জীৱন্ত শক্তিসত্তাক চিনি পাম। তেওঁলোকৰ পঢ়া-শুনা, ভৱিষ্যত আৰু সফলতাৰ সপোনবোৰক সৰ্বতোপ্ৰকাৰে সমৰ্থন জনোৱা, তেওঁলোকৰ সুৰক্ষা নিশ্চিত কৰা আৰু এক এনে মুক্ত পৰিৱেশ গঢ়ি তোলা, য’ত কোনো নাৰীয়েই ভয় বা অস্বস্তিত ভূগিবলগীয়া নহয়— সেয়াই হ’ব নাৰী শক্তি আৰু কালী পূজাৰ প্ৰকৃত অৰ্থ তথা শ্ৰদ্ধাঞ্জলি ।