প্ৰতিমাৰ পৰা প্ৰতিভালৈ
আমাৰ সংস্কৃতিত দেৱী কালীক ত্যাগেৰে, সাহসেৰে আৰু অন্ধকাৰ বিনাশী ‘মহাশক্তি’ হিচাপে বন্দনা কৰা হয়। অশুভ শক্তিৰ বিনাশ ঘটাই পোহৰ আৰু ন্যায় প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ যি সৰ্বোচ্চ ধাৰণা, তাৰ মূলতেই আছে এই নাৰী শক্তি। কিন্তু মৃণ্ময় প্ৰতিমাৰ পূজাৰ দিনবোৰ পাৰ হৈ আহি যদি আমি বাস্তৱ সমাজখনলৈ লক্ষ্য কৰোঁ, তেন্তে দেখা পাম যে আজিৰ সমাজত প্ৰতিগৰাকী নাৰীয়েই নিজৰ জীৱনৰ কোনো নহয় কোনো ক্ষণত একো একোগৰাকী ‘কালী’ হৈ পৰিবলগীয়া হয়, যিজনে প্ৰতিটো ক্ষণত নিজৰ অস্তিত্ব আৰু অধিকাৰৰ বাবে সংগ্ৰাম চলাই গৈছে।আজিৰ আধুনিক সমাজত নাৰীয়ে কেৱল ঘৰৰ চাৰিবেৰৰ মাজতে আবদ্ধ হৈ থকা নাই। ঘৰুৱা দায়িত্ব সুচাৰুৰূপে চম্ভালি, পৰিয়ালৰ যত্ন লৈ নিজৰ শিক্ষা, কেৰিয়াৰ আৰু সপোনবোৰ বাস্তৱায়িত কৰিবলৈ নাৰীয়ে দৈনিক নতুন সংগ্ৰাম কৰিবলগীয়া হয়। লাগিলে সেয়া পঢ়া-শুনাত উৎকৃষ্ট ফল প্ৰদৰ্শন কৰাই হওক বা নিজৰ কৰ্মক্ষেত্ৰত যোগ্যতা প্ৰমাণ কৰাই হওক— প্ৰতিটো দিশত...








