আজিৰ প্ৰগতিশীল ব্যৱস্থাটোত নাৰীৰ স্বাবলম্বিতা আৰু উত্তৰণৰ কথা উচ্চস্বৰে চৰ্চা হৈছে যদিও, তেওঁলোকৰ মৌলিক সুৰক্ষাৰ চৰম বিপন্নতাই আকৌ এবাৰ সমগ্ৰ সমাজখনকে কাঠগড়াত থিয় কৰাইছে। গৃহভূমিৰ পৰা দূৰত নিজৰ সপোন খেদি ফুৰা বা উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে অকলশৰে ভ্ৰমণ কৰা আমাৰ জীয়ৰীসকল আজি পদে পদে কেনেদৰে ত্ৰাস আৰু অনিশ্চয়তাৰ মুখামুখি হ’বলগীয়া হৈছে, সেয়া প্ৰতিজন সচেতন নাগৰিকৰ বাবেই চৰম লজ্জাজনক। সুৰক্ষিত বুলি ভবা স্থানৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ৰাজহুৱা ভ্ৰমণ পথলৈকে— সকলোতে আজি নাৰীৰ অস্তিত্ব সংকটত। শেহতীয়াকৈ সংঘটিত কেইবাটাও ৰহস্যজনক তথা চৰম ভয়াৱহ পৰিস্থিতিয়ে উদঙাই দিছে যে ব্যৱস্থাটোৰ গভীৰ শিথিলতা আৰু বিকৃত মানসিকতাৰ বলি হৈ কেনেদৰে আমাৰ প্ৰতিভাবান, উদীয়মান তৰুণীসকলে অকালতে প্ৰাণ হেৰুৱাবলগীয়া হৈছে। ভ্ৰমণৰ সময়ত বা কোনো অচিন পৰিৱেশত যেতিয়া এগৰাকী নাৰীয়ে বিপদৰ গোন্ধ পাই আকুলভাৱে নিজৰ আপোনজনক সহায়ৰ বাবে বাৰ্তা পঠিয়ায়, তাৰ পিছতো সময়মতে নিৰাপত্তা নোপোৱাটো আমাৰ আইনী তথা প্ৰশাসনিক প্ৰক্ৰিয়াৰ এক চৰম ব্যৰ্থতা। এই ভয়াৱহ অভিজ্ঞতাই সমাজখনত এক গভীৰ ক্ষোভ আৰু আশংকাৰ সৃষ্টি কৰিছে।
কেৱল ক্ষোভ প্ৰকাশ কৰিয়েই আমাৰ সামাজিক দায়িত্ব শেষ হ’ব নোৱাৰে। এনে নৃশংস অঘটনৰ বলি হোৱা প্ৰতিগৰাকী অকালপ্ৰয়াত কন্যাক ক্ষিপ্ৰ আৰু দৃষ্টান্তমূলক ন্যায় প্ৰদান কৰাটো বৰ্তমান সময়ৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ দাবী। কেৱল এটা বা দুটা বিশেষ ঘটনা নহয়, এনেদৰে অমানৱীয়তাৰ বলি হোৱা প্ৰতিগৰাকী জীয়ৰীক ন্যায় নিদিয়ালৈকে আমাৰ এই যৌথ সংগ্ৰাম স্তব্ধ হ’ব নোৱাৰে। ইয়াৰ উপৰিও, ৰাজহুৱা ভ্ৰমণ পৰিবহণ আৰু নিৰাপত্তা ব্যৱস্থা কটকটীয়া কৰি তোলাটো জৰুৰী। বিপদে আৱৰি ধৰা মুহূৰ্তত প্ৰশাসনৰ ক্ষিপ্ৰ সংবেদনশীলতাইহে এনে অঘটন ৰোধ কৰিব পাৰিব। যদিহে আমি আমাৰ জীয়ৰীসকলৰ নিৰাপদ ভৱিষ্যত নিশ্চিত কৰিব নোৱাৰোঁ, তেন্তে এখন সভ্য সমাজৰ সকলো শ্লোগান অৰ্থহীন হৈ ৰ’ব। সংশ্লিষ্ট কৰ্তৃপক্ষই অতি সোণকালে ইয়াৰ বিৰুদ্ধে দৃষ্টান্তমূলক ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিব বুলি আশা ৰাখিলোঁ।