Article

সাধাৰণতে ঐতিহাসিক ঘটনাৰ কিতাপবোৰ পঢ়াত মোৰ নিচা অলপ অন্য কিতাপতকৈ কম আছিল। কিন্তু এই কিতাপখনে মোৰ সেই ধাৰণাও সলনি কৰি পেলালে। কিতাপখনত থকা ঘটনাবোৰ চকু সম্মুখত দেখি থকা যেন লাগিল। উপন্যাসখনত ইমানটা প্ৰজন্মৰ কাহিনী সংলগ্ন হৈ থাকিলেও অলপ সময়ৰ কাৰণেও পঢ়ি থকা সময়ত আমনি লগা নাছিল, কাৰণ প্ৰত্যেকটো প্ৰজন্মৰ প্ৰত্যেকটো চৰিত্ৰ ইটোৱে সিটোৰ সৈতে জড়িত। উপন্যাসখনত থকা প্ৰতাপচন্দ্ৰ, ৰাজমাতা, সগৰ, চন্দ্ৰপ্ৰভা, বকুলি, সাধুকুমাৰ, কনচাৰি, সোণজিৰা, আৰিমত্ত, চামল, গংগাৱতী, ৰত্নাৱলী, ৰত্নসিংহ, জকাংক, সুকমোলা, বাডচা ৰজা, ধনেশ্বৰ আদি প্ৰতিটো চৰিত্ৰই পাঠকক জীৱনৰ বাটত প্ৰয়োজন হোৱা শিক্ষা দিব বুলি মই ভাবোঁ। চন্দ্ৰপ্ৰভাৰ জীৱনৰ প্ৰতিটো এন্ধাৰ প্ৰহৰত বুকুখন কপি উঠিছিল, চকুৰ দৃষ্টি অস্পষ্ট হোৱাৰ আগমূহুৰ্তত গলত কিবা হেঁচা অনুভৱ কৰিছিলোঁ। অলপ ভুল বুজাবুজিৰ বলি হৈ প্ৰতাপচন্দ্ৰই খঙত লোৱা সিদ্ধান্তৰ বাবে তেওঁ আজীৱন ক...

আমি সকলোবোৰ বাৰু একেনে ? বৰ্তমান আধুনিক সময়ত আধুনিকতাৰে পৰিপূৰ্ণ শিশুৰ পৰা কৈশোৰলৈ, আদবয়সীয়াৰ পৰা বয়সীয়ালৈ আমাৰ সকলোৰে বাৰু সাদৃশ্য আছেনে? মুখেৰে আছে বুলি বা নাই বুলি ক’লেও আমি ইয়াৰ উত্তৰ আমাৰ কামবোৰেৰে নিশ্চয় পাওঁ। যি সময়ত এখন গাঁৱত এটা ৰেডিঅ’ শুনিবলৈ সকলো মানুহ একগোট হৈছিল সেই মানুহবোৰে এতিয়া হাতে হাতে পৃথিৱীখন লৈ ফুৰা হ’ল। আমি বাৰু এতিয়া পাৰিমনে সেই এটা ৰেডিঅ’ সময়ত গৈ দিন কটাব ? আমি মানুহবোৰৰ দিনক দিনে চিন্তা শক্তিবোৰ দাৰ্শনিক দৃষ্টি ভংগীৰ পথত অগ্ৰসৰ হৈছে। সেয়ে আজিৰ পৰা দহ বছৰ আগতে দুবেলা দুসাজ খাই জীয়াই থাকিবলৈ ইচ্ছা কৰা ব্যক্তিজনে আজি তেওঁৰ কুৰি বছৰীয়া সন্তানৰ নামত ভৱিষ্যত প্ৰজন্মলৈ চক্ৰবৃদ্ধি সুত পোৱা ঠাইত টকা সঞ্চয় কৰিবলৈ লৈছে। এতিয়া জন্মদিন বুলি ৰাতিপুৱা শৰাইখন দিয়াৰ আগতেই ৰাতিপুৱা মোবাইলটো চাওঁতে হোৱাটচাপত ষ্টেটাচটো দিয়াৰহে সময় আহিল, ষ্টেটাচ দিয়াবোৰ অলপ বেছি মৰ...

বৰ্তমানৰ যুগটো হৈছে যান্ত্রিকতাৰে ভৰা যুগ। এই সময়ত প্রতিজন ব্যক্তিয়ে এটা আধুনিক জীৱনৰ সৈতে নিজক খাপ খুৱাই ব্যস্ত হৈ পৰিছে। ফলস্বৰূপে হয়তো তেজৰ সম্পৰ্কেৰে বান্ধ খাই থকা পৰিয়াল একোটাত আপোনজনৰ বাবে অলপ সময়ৰ অভাৱ ঘটিছে। আমি নিজকে একোজন সুস্থ ব্যক্তিত্ব ব্যক্তি ৰূপে গঢ় দিবলৈ হ’লে এটা সুস্থ পৰিবেশৰ আৰু সুস্থ চিন্তাৰ প্ৰয়োজন হোৱাৰ লগতে আমাৰ জীৱনৰ লগত জড়িত সম্পৰ্কবোৰকো মজবুত কৰি ৰখাটো সিমানেই প্ৰয়োজনীয়। আমাৰ চিন্তা-ভাৱনাবোৰ কোনো দৰ – দাম কৰিব পৰা ধৰণৰ বস্তু নহয়। কিন্তু প্ৰকৃততে আমি আমাৰ চিন্তা-ভাৱনাবোৰক কি ধৰণে প্ৰকাশ কৰিছোঁ বা আমাৰ চিন্তা-ভাৱনাবোৰে আমাক কিদৰে পৰিচালিত কৰিছে সেইটোহে চিন্তনীয় কথা। ‘ঘৰখনেই শিক্ষাৰ কঠিয়াতলি’ – উক্ত বাক্যশাৰীয়ে এজন ব্যক্তিৰ জীৱনত যথেষ্ট প্ৰভাৱ পেলায়। শিশু এটাৰ জন্ম হোৱাৰ পাছত শিশুটোৱে পৰিয়ালৰ সদস্যসকলৰ পৰা কেনেকুৱা পৰিৱেশত কেনেকুৱা শিক্ষা বা জ্ঞান প...

ভালপোৱা মাত্ৰ এটি শব্দ নহয়, ই হ’ল দুটা আত্মাৰ মিলনৰ অনুভৱ। উক্ত উপন্যাসখনত লেখিকাই কৈছে যে- ভিন্নতা স্পষ্ট ভাষাত আকোঁৱালি লোৱাই প্ৰকৃত সভ্যতা।নিজৰ ব্যতিক্ৰমী মনটোৰ কথা মাকক বহুবাৰ কৈছিল অভিমন্যুৱে, কিন্তু নাই নুবুজিলে তেওঁ। সেয়ে ফুলশয্যাৰ নিশাই পত্নী ৰস্নাৰ ওচৰত ক্ষমা খুজি সকলো কথা প্ৰকাশ কৰিলে অভিমন্যুৱে আৰু সেই ল’ৰাৰ চেহেৰাৰ ভিতৰত সোমাই থকা নাৰীৰ মনটোক বুজি পালে ৰস্নাই। নিজৰ ভুলৰ বাবে এটা নিৰ্দোষ প্ৰাণীক কষ্ট দিয়া দোষবোধৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ অভিমন্যুৱে বিয়া দিলে ৰস্নাক ৰাজীৱৰ লগত। ৰং তুলিকাৰ মাজত নিজৰ জীৱন অতিবাহিত কৰি অভিমন্যুৱে বাট চাই ৰ’ল নিজৰ ‘soulmate’ জনৰ বাবে। আৰু অৱশেষত পত্নী আৰু দুটা সন্তানৰ পিতৃ চিত্ৰ সমালোচক সুৰুযলোচন বৰুৱা হয় অভিমন্যুৰ আত্মাৰ লগৰি। এই পথ সহজ-সৰল নাছিল যদিও সেয়া ভগৱানে দিয়া আশীৰ্বাদ আছিল অভিমন্যুৰ বাবে। নিজক নিভাঁজকৈ প্ৰকাশ কৰি একো বিনিময় নিবিছৰাকৈ অকল ...

আঘোণক শুভ্ৰ সাজেৰে সাৱটি ৰখা কুঁৱলীৰ মাজে মাজে গছ – গছনিত ওলমি থকা নিয়ৰৰ সৰু সৰু টোপালাবোৰ পুৱাৰ ৰ’দৰ চমকণিত মুকুতাৰ দৰে চিকমিকাই উঠে। আঘোণ হ’ল খেতিয়কৰ সপোন দিঠকত পৰিণত কৰা এটি মাহ । আঘোণে প্ৰতিজন কৃষকৰ মুখলৈ হাঁহি আৰু মনলৈ আনে নতুন আশা, উৎসাহ-উদ্দিপনা। কাতি মাহত সেউজী পথাৰত চাকি – বন্তি জ্বলোৱাৰ পিছত আঘোণ মাহত আমি সোণগুটিৰে ভৰা সোণোৱালী পথাৰ দেখিবলৈ পাওঁ। কাতিৰ কঙালীৰ অন্তত খেতিয়কৰ মুখত হাঁহি বিৰিঙাই আঘোণে লৈ আহে সোণগুটিৰে শোভিত পথাৰ। আঘোণে কঢ়িয়াই আনে প্ৰতিজন খেতিয়কৰ কষ্টৰ বিনিময়ৰ উপহাৰৰ লগতে জীৱন-ধাৰণ কৰাৰ একমাত্ৰ লাখুটিডাল। আঘোণ মাহৰ এই সোণগুটিক উদ্দেশ্য কৰিয়েই এক বিশেষ কৃষিভিত্তিক উৎসৱৰ আয়োজন কৰা হয় আৰু সেই উৎসৱটোৰেই নাম হ’ল ন – খোৱা । পথাৰৰ ধান কাটি মৰণা মৰাৰ পাছত নতুন ধানৰ নতুন চাউলেৰে সকলোৱে মিলি এসাঁজ ভোজ-ভাত খোৱা কাৰ্যটোকেই ন-খোৱা বুলি কোৱা হয়। ন-খোৱা উৎসৱটো ক’ত কেতিয়া...

বৰ্তমানৰ যান্ত্ৰিকতাৰ পৃথিৱীত আমাৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ প্ৰয়োজনীয় আহিলাবিধেই হ’ল স্মাৰ্টফোন , যাক আমি অতি সহজে হাতত লৈ ঘূৰি ফুৰিব পাৰো ।এই স্মাৰ্ট ফোনৰ জৰিয়তে আমি যিকোনো কাম অতি সহজে আৰু অতি কম সময়ৰ ভিতৰতেই ঘৰত বহিয়েই কৰিব পাৰো। সেয়ে স্মাৰ্ট ফোনটো হৈ পৰিছে আমাৰ জীৱনৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংশ। আজিকালি যিহেতু অধিকাংশ কাম অনলাইন প্ৰক্ৰিয়াৰে সম্পন্ন হয় গতিকে এই ক্ষেত্ৰতো স্মাৰ্ট ফোনটোৰ ভূমিকা শলাগ লবলগীয়া । এই স্মাৰ্ট ফোনটোৰ জৰিয়তেই আমি যিকোনো নজনা কথা মূহুৰ্ততেই জানিব পাৰো। ইয়াৰোপৰি যোৱা প্ৰায় দুবছৰ ধৰি কভিডসৃষ্ট পৰিবেশত সৰুৰ পৰা ডাঙৰলৈ সকলো ছাত্ৰ – ছাত্ৰীয়ে অনলাইন যোগেদিয়েই শিক্ষাগ্ৰহণ কৰাৰ লগতে পৰীক্ষাও দিব লগা হৈছিল আৰু লগতে নতুনকৈ বিদ্যালয়লৈ যাব লগা সৰু সৰু ল’ৰা-ছোৱালীবোৰে বিদ্যালয়ৰ মুখ নেদেখাকৈয়ে অনলাইন অৰ্থাৎ ভিডিও অডিওৰ যোগেদিয়েই শিক্ষাগ্ৰহণৰ আৰম্ভণি কৰিব লগা হৈছিল । সৰু ল’ৰা-ছোৱাল...

বৰ্তমান গোলকীয় যুগত আমি এৰাই চলিব নোৱাৰা আমাৰ অন্যতম প্ৰয়োজন বিধ হ’ল সামাজিক মাধ্যম। সামাজিক মাধ্যম আমি আমাৰ হাতত লৈয়ে ঘূৰি ফুৰা স্মাৰ্টফোনটোৰ সহায়তে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰোঁ কাৰণে ইয়াৰ জনপ্ৰিয়তা আৰু প্ৰসাৰ দিনক দিনে বাঢ়ি গৈছে। এই স্মাৰ্ট ফোনটো জীৱিত নাইবা বেছি ব্যৱহৃত হৈ থাকে একমাত্ৰ সামাজিক মাধ্যম(social media) ৰ বাবেহে। এক কথাত কবলৈ গলে স্মাৰ্ট ফোনটো মেন জীয়াই আছে কেৱল মাত্ৰ সামাজিক মাধ্যমবোৰৰ বাবেহে। আজি সামাজিক মাধ্যমৰ প্ৰচলন অবিহনে আমি জীয়াই থকাটো আমাৰ পক্ষে প্ৰায় অসম্ভৱৰ দৰেই হৈ পৰিছে। দৰাচলতে সামাজিক মাধ্যম বুলি ক’লে আমি গুগল, হোৱাটচাপ, ফেইচবুক, ইনষ্টাগ্ৰাম, টুইটাৰ, ইউ টিউব, টেলিগ্ৰাম, প্ৰিন্টৰেষ্ট, স্নেপচ্যাট, লিঙ্কডইন, টাম্বলাৰ, ল্ফিকাৰ, ৰেডডিট, কিউজন, মিটআপ আদি এই সকলোবোৰকে সামৰি ল’ব পাৰোঁ আৰু ইয়াৰ পৰা বিভিন্ন ধৰণৰ সুবিধাও ল’ব পাৰোঁ। উদাহৰণস্বৰূপে পৃথিৱীৰ যিকোনো নজনা কথা গু...