Author: Himadri

প্ৰতিটো বছৰৰ দৰেই এইবাৰো আমাৰ অসমখন পানীৰ তলত। বিশেষকৈ গুৱাহাটী মহানগৰীৰ বুকুৰ পৰা আৰম্ভ কৰি উজনি অসমৰ বিস্তৃত জিলাসমূহলৈকে— সকলোতে আজি কেৱল পানী, কান্দোন আৰু নিঃস্ব হৈ পৰা অসংখ্য মানুহৰ অসহায় মুখ। নদীৰ পানী বাঢ়িছে, জৰ্জৰ মথাউৰিবোৰ ভাঙিছে, আৰু তাৰ লগে লগে চকুৰ পচাৰতে বিলীন হৈ পৰিছে হেজাৰ হেজাৰ পৰিয়ালৰ কষ্টৰ সপোন। কিন্তু নিৰৱে ভাবি চাবলগীয়া কথাটো হ’ল— এই মৰ্মান্তিক সমস্যাটোক আমি কেৱল ‘প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ’ বুলি কৈ প্ৰশাসন আৰু সমাজে দায়ী সামৰিব পাৰিমনে? নে ইয়াৰ অন্তৰালত সুদূৰপ্ৰসাৰী হৈ লুকাই আছে আমাৰেই কিছুমান মাৰাত্মক ভুল?               আজি গুৱাহাটীৰ দৰে ব্যস্ত চহৰখনলৈ চালেই এই ছবিখন স্পষ্ট হৈ পৰে। নৰ্দমাবোৰক আমি যেন ডাস্টবিন হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰাটো অভ্যাসত পৰিণত কৰিছোঁ, যাৰ ফলত প্লাষ্টিক আৰু কঠিন জাবৰে পানী ওলাই যো...

When we discuss democracy, our minds often jump to the images of loud rallies, beating drums, and the celebratory victory laps of winning parties. However, the 2026 Assembly Elections have revealed a different picture—one that is quiet, yet incredibly profound. I am talking about NOTA (None of the Above), that final button on the EVM which sits at the very bottom, but carries a message of immense depth. More Than a Vote, a Responsibility This year, Assam truly set a benchmark. With an unprecedented 85.96% voter turnout, it is clear that nearly every citizen in our state stepped out because they wanted to be a part of the change. Yet, within this massive crowd, there were those who found themselves unsatisfied with every political block on the ballot. In Assam, approximately 1.10% of vot...

আধুনিকতাৰ নামত আমি আমাৰ শিপা পাহৰি যোৱাটো বৰ্তমান সঁচাকৈয়ে এটা চিন্তনীয় বিষয়। আমাৰ সংস্কৃতিবোৰ ক'লৈ গ'ল? অসমীয়া বিয়াৰ নিয়মবোৰ ক'লৈ গ'ল? এতিয়া বিয়াবোৰ দেখিলে ভয় লাগে। এবুকু ধাৰত পোত গৈ কেনেকৈ ফেৰ মাৰিম এই যুগত। অনা অসমীয়া সংস্কৃতিৰে ভৰি পৰিছে সকলো। আমাৰ নিজস্বতা হেৰাই গৈছে। জোৰণ আৰু বিয়া দুদিনীয়া কাৰ্য্যসূচীৰে সমাপ্ত হোৱা বিয়া এতিয়া কোনেও নাপাতে। হাল্ডি, মেহেন্দী, সংগীত আৰু যে কত কি কি অনুষ্ঠান। বাহিৰৰ সংস্কৃতিবোৰ আমি বৰ ভাল পাওঁ, তেনেকুৱা কামবোৰ কৰিব পাৰিলে সমাজত আৰু অলপ ওপৰত থকা যেন অনুভৱ হয়। কিন্তু তেনেকৈ আমাৰ সংস্কৃতিবোৰ বাৰু কোনোবাই আঁকোৱালি লৈছেনে? কেতিয়া এই অনা অসমীয়া নিয়মবোৰে অসমীয়া নিয়মবোৰক গ্ৰাস কৰি পেলালে আমি গমকে নাপালোঁ। গাঁৱৰ বিয়াবোৰতকৈ চহৰৰ বিয়াবোৰ আৰু ভয় লগা। আজিকালি প্ৰায় ভাগ পৰিয়ালৰে সদস্য খুব কম। মাক দেউতাকৰ এটাই ল'ৰা বা এজনীয়েই ছোৱালী বুলি ভাবি ...

Traffic jams have indeed become an important problem in many parts of the world, affecting millions of people every day. There are many reasons for this problem, especially with the increase in urban population. Along with the increase in population, the number of cars on the roads has also increased. Today, far more people own their own cars than ever before, allowing for rising incomes, urbanization and personal transportation. Due to the poor state of mass transit in many places, when buses, trains, etc. are incredibly crowded, or not available at all, people prefer to go by their own cars. That causes more cars to block the roads, slowing down buses or trucks. Cities designed several decades ago were often not built to handle this volume of cars, creating narrow roads. Therefore, narro...

কিতাপ হ'ল মানুহৰ সৰ্বোত্তম বিশ্বাসী বন্ধু ৷ এ. পি. জে আব্দুল কালামে কোৱা এশাৰী কথা হয়তো সকলোৰে জ্ঞাত যে "এখন ভাল কিতাপ এশজন ভাল বন্ধুৰ সমান এটা ভাল বন্ধু পুথিভঁৰালৰ সমান"। কিতাপে মানুহৰ বহুতো প্ৰয়োজন পূৰণ কৰিব পাৰে ৷ এখন সুস্থ সমাজ গঢ়াত কিতাপৰ ভূমিকা অপৰিসীম ৷ মানুহে কিতাপ পঢ়াৰ কাৰণ ভিন্ন ধৰণৰ হ'ব পাৰে, কোনোৱে যদি পঢ়ে জীৱিকাৰ বাবে, কোনোৱে পঢ়ে জ্ঞান আহৰণ বাবে, কোনোৱে আকৌ পঢ়ে মনোৰঞ্জন অথবা সময় কটাবৰ বাবে। কেতিয়াবা কেতিয়াবা কিতাপ আমাৰ নিসংগতৰো সংগী হ'ব পাৰে। ভাল কিতাপৰ সংগত থাকি কি পোৱা যায় সেয়া হয়তো অকল গ্ৰন্থপ্ৰেমীসকলেহে বুজি পায় বা অনুভৱ কৰিব পাৰে। তেওঁলোকৰ ঘৰখনত কিতাপৰ বাদে আন একো ৰাখিবলৈ ঠাই নোহোৱা হোৱা কথাটোৱেও এক অদ্ভুত ধৰণৰ আনন্দ দিয়ে। বাহিৰত সোণ - ৰূপ থ'লে চুৰ হয়। আনকি তলা ভাঙিও সোণ-ৰূপ চুৰ কৰে। কিন্তু তেনেকৈ কিতাপ জনো চুৰি হয় ? চোৰে চুৰ কৰিলেও কেতিয়াও কিতাপ ৰখা ঠাইত হাত নি...

প্ৰতিগৰাকী মাক দেউতাকৰ বাবে নিজৰ সন্তানগৰাকী অতি মৰমৰ হয়। নিজৰ সন্তানে যি বিচাৰে, যেনেকৈ বিচাৰে সেয়া দিবলৈ প্ৰতিগৰাকী মাক- দেউতাকেই যতপৰোনাষ্ঠি চেষ্টা কৰে। নিজৰ সন্তানৰ মঙ্গল হোৱাটো প্ৰতিগৰাকী অভিভাৱকৰে কামনা। নিজৰ সন্তানে সকলো দিশতে সফলতা অৰ্জন কৰাতো প্ৰতিগৰাকী মাক দেউতাকেই বিচাৰে। অভিভাৱকসকলে প্ৰায়ে ল’ৰা-ছোৱালীক প্ৰেৰণা দিয়াৰ আশাত শৈক্ষিকভাৱে ঠেলি দিয়ে। যেতিয়া পিতৃ-মাতৃৰ আশা পূৰণৰ ওপৰত মৰম আৰু অনুমোদনৰ চৰ্ত থাকে, তেতিয়া ল’ৰা-ছোৱালীয়ে প্ৰায়ে আঁতৰি যাবলৈ আৰম্ভ কৰে। তেওঁলোকে নিজৰ প্ৰকৃত অনুভৱ লুকুৱাই ৰাখিবলৈ ধৰে আৰু মাক দেউতাক অথবা জেষ্ঠজনৰ পৰা সহায় বিচৰাৰ পৰা বিৰত থাকে। সাধাৰণতে দেখা যায় যে অধিক নিয়ন্ত্ৰণকাৰী পিতৃ-মাতৃ থকা শিশুৱে আচলতে স্কুলত বেয়া হোৱাৰ প্ৰৱণতা থাকে। অভিভাৱকৰ চাপ হৈছে এক প্ৰকাৰৰ আৱেগিক চাপ যিটো ছাত্ৰই অনুভৱ কৰে যেতিয়া তেওঁলোকৰ পিতৃ-মাতৃয়ে তেওঁলোকৰ ওপৰত চৰম মান...