Author: Himadri

আমাৰ সংস্কৃতিত দেৱী কালীক ত্যাগেৰে, সাহসেৰে আৰু অন্ধকাৰ বিনাশী ‘মহাশক্তি’ হিচাপে বন্দনা কৰা হয়। অশুভ শক্তিৰ বিনাশ ঘটাই পোহৰ আৰু ন্যায় প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ যি সৰ্বোচ্চ ধাৰণা, তাৰ মূলতেই আছে এই নাৰী শক্তি। কিন্তু মৃণ্ময় প্ৰতিমাৰ পূজাৰ দিনবোৰ পাৰ হৈ আহি যদি আমি বাস্তৱ সমাজখনলৈ লক্ষ্য কৰোঁ, তেন্তে দেখা পাম যে আজিৰ সমাজত প্ৰতিগৰাকী নাৰীয়েই নিজৰ জীৱনৰ কোনো নহয় কোনো ক্ষণত একো একোগৰাকী ‘কালী’ হৈ পৰিবলগীয়া হয়, যিজনে প্ৰতিটো ক্ষণত নিজৰ অস্তিত্ব আৰু অধিকাৰৰ বাবে সংগ্ৰাম চলাই গৈছে।আজিৰ আধুনিক সমাজত নাৰীয়ে কেৱল ঘৰৰ চাৰিবেৰৰ মাজতে আবদ্ধ হৈ থকা নাই। ঘৰুৱা দায়িত্ব সুচাৰুৰূপে চম্ভালি, পৰিয়ালৰ যত্ন লৈ নিজৰ শিক্ষা, কেৰিয়াৰ আৰু সপোনবোৰ বাস্তৱায়িত কৰিবলৈ নাৰীয়ে দৈনিক নতুন সংগ্ৰাম কৰিবলগীয়া হয়। লাগিলে সেয়া পঢ়া-শুনাত উৎকৃষ্ট ফল প্ৰদৰ্শন কৰাই হওক বা নিজৰ কৰ্মক্ষেত্ৰত যোগ্যতা প্ৰমাণ কৰাই হওক— প্ৰতিটো দিশত...

বানৰ প্ৰথমটো ঢৌ অহাৰ পৰা আজিৰ দিনটোলৈকে অসমৰ পৰিস্থিতি কেৱল সংকটজনক হৈ থকা নাই, ই এক আটাইতকৈ হৃদয়বিদাৰক চৰম বিপৰ্যয়লৈ ৰূপান্তৰিত হৈছে। গুৱাহাটীৰ বুকুৰ পৰা আৰম্ভ কৰি লখিমপুৰ, ধেমাজি, ডিব্ৰুগড়, শিৱসাগৰ আদি জিলাসমূহত পানীৰ ভয়াৱহতা আজিলৈকে কমা নাই। প্ৰতিদিনে মোবাইল, টিভিৰ পৰ্দাত যিবোৰ দৃশ্য আমাৰ চকুৰ আগত ভাঁহি উঠিছে, সেয়া দেখিলে শিহৰিত হৈ উঠে বুকু। এটা বা দুটা প্ৰজন্মই মূৰৰ ঘাম মাটিত পেলাই জীৱনৰ সমগ্ৰ উপাৰ্জনেৰে যিখন ঘৰ সাজি তুলিছিল, যিবোৰ সপোন ৰচিছিল— সেই সকলোবোৰ মাত্ৰ কেইটামান মিনিটৰ ভিতৰত পানীৰ কালৰূপী সোঁতত বিলীন হৈ গ’ল। হাতত মাত্ৰ কেইটামান মিনিট আছিল— সেই সময়ছোৱাত মানুহে নিজৰ প্ৰাণ বচাব নে ঘৰৰ সম্পত্তি বচাব? পিন্ধি থকা কাপোৰযোৰেৰেই নিজৰ সন্তানক বুকুত বান্ধি মানুহবোৰ ওলাই আহিব লগা হ’ল। মুহূৰ্তৰ ভিতৰতে লহপহকৈ থকা একো একোখন জনবহুল গাঁও এৰাবাৰীত পৰিণত হ’ল, পৰি ৰ’ল কেৱল এক নিস্তব্ধ শূন্যতা। ...

প্ৰতিটো বছৰৰ দৰেই এইবাৰো আমাৰ অসমখন পানীৰ তলত। বিশেষকৈ গুৱাহাটী মহানগৰীৰ বুকুৰ পৰা আৰম্ভ কৰি উজনি অসমৰ বিস্তৃত জিলাসমূহলৈকে— সকলোতে আজি কেৱল পানী, কান্দোন আৰু নিঃস্ব হৈ পৰা অসংখ্য মানুহৰ অসহায় মুখ। নদীৰ পানী বাঢ়িছে, জৰ্জৰ মথাউৰিবোৰ ভাঙিছে, আৰু তাৰ লগে লগে চকুৰ পচাৰতে বিলীন হৈ পৰিছে হেজাৰ হেজাৰ পৰিয়ালৰ কষ্টৰ সপোন। কিন্তু নিৰৱে ভাবি চাবলগীয়া কথাটো হ’ল— এই মৰ্মান্তিক সমস্যাটোক আমি কেৱল ‘প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ’ বুলি কৈ প্ৰশাসন আৰু সমাজে দায়ী সামৰিব পাৰিমনে? নে ইয়াৰ অন্তৰালত সুদূৰপ্ৰসাৰী হৈ লুকাই আছে আমাৰেই কিছুমান মাৰাত্মক ভুল?               আজি গুৱাহাটীৰ দৰে ব্যস্ত চহৰখনলৈ চালেই এই ছবিখন স্পষ্ট হৈ পৰে। নৰ্দমাবোৰক আমি যেন ডাস্টবিন হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰাটো অভ্যাসত পৰিণত কৰিছোঁ, যাৰ ফলত প্লাষ্টিক আৰু কঠিন জাবৰে পানী ওলাই যো...

When we discuss democracy, our minds often jump to the images of loud rallies, beating drums, and the celebratory victory laps of winning parties. However, the 2026 Assembly Elections have revealed a different picture—one that is quiet, yet incredibly profound. I am talking about NOTA (None of the Above), that final button on the EVM which sits at the very bottom, but carries a message of immense depth. More Than a Vote, a Responsibility This year, Assam truly set a benchmark. With an unprecedented 85.96% voter turnout, it is clear that nearly every citizen in our state stepped out because they wanted to be a part of the change. Yet, within this massive crowd, there were those who found themselves unsatisfied with every political block on the ballot. In Assam, approximately 1.10% of vot...

আধুনিকতাৰ নামত আমি আমাৰ শিপা পাহৰি যোৱাটো বৰ্তমান সঁচাকৈয়ে এটা চিন্তনীয় বিষয়। আমাৰ সংস্কৃতিবোৰ ক'লৈ গ'ল? অসমীয়া বিয়াৰ নিয়মবোৰ ক'লৈ গ'ল? এতিয়া বিয়াবোৰ দেখিলে ভয় লাগে। এবুকু ধাৰত পোত গৈ কেনেকৈ ফেৰ মাৰিম এই যুগত। অনা অসমীয়া সংস্কৃতিৰে ভৰি পৰিছে সকলো। আমাৰ নিজস্বতা হেৰাই গৈছে। জোৰণ আৰু বিয়া দুদিনীয়া কাৰ্য্যসূচীৰে সমাপ্ত হোৱা বিয়া এতিয়া কোনেও নাপাতে। হাল্ডি, মেহেন্দী, সংগীত আৰু যে কত কি কি অনুষ্ঠান। বাহিৰৰ সংস্কৃতিবোৰ আমি বৰ ভাল পাওঁ, তেনেকুৱা কামবোৰ কৰিব পাৰিলে সমাজত আৰু অলপ ওপৰত থকা যেন অনুভৱ হয়। কিন্তু তেনেকৈ আমাৰ সংস্কৃতিবোৰ বাৰু কোনোবাই আঁকোৱালি লৈছেনে? কেতিয়া এই অনা অসমীয়া নিয়মবোৰে অসমীয়া নিয়মবোৰক গ্ৰাস কৰি পেলালে আমি গমকে নাপালোঁ। গাঁৱৰ বিয়াবোৰতকৈ চহৰৰ বিয়াবোৰ আৰু ভয় লগা। আজিকালি প্ৰায় ভাগ পৰিয়ালৰে সদস্য খুব কম। মাক দেউতাকৰ এটাই ল'ৰা বা এজনীয়েই ছোৱালী বুলি ভাবি ...